Нутгаа санана

Амьдралын замд 
Эрдмийн мөр хөөж 
Эх нутгаасаа би гарсансан

Хайртай байлаа гээд яах юм
Хамт дандаа байх юм биш
Санаатай ч бай санаандгүй ч бай
Салж эгээрдэг хорвоо юм чинь

Би дуртай\

Үзэгнийхээ чимээнээс тайтгарлыг олж 
Үүр хаяарах тэр л агшинд 
Аргаад гарахгүй нулимсаа 
Шүлэг болгон шадалж урсгах би дуртай

Хайртай

Зүйрлэшгүй хайрын бэлгэдэл Вансэмбэрүү цэцэг
Зүрхэн тушаа газар минь цомирлогоо дэлгэжээ
Зуны хөрсийг биш өвлийг цасыг ярж нахиалсан болохоор нь
Зүрх сэтгэлээрээ хөрс дэвсэж хайраараа би услахсан

Хайртай хүнээ мартах гэж
Хөөрхий намайг битгий хайрлаарай
Өөрийг чинь бас би мартахын тулд
Өөр нэгнийг гомдоомооргүй байна

тэр өдөр би чамайг анх харсан
Тэнгэрийн дагина газарт буусан шиг санагдсан
өөрийн эрхгүй чамд татагдсан
өр зүрх чинь чамруу л тэмүүлсэн

Эр хүний хэмжүүр

Эргэх хорвоогийн өнгөнд
Амьдрал хэмээх алханд
Ган болтлоо давтагдаж 
Гунигийн нулимсаа дотогшоо залгиж явдаг
Эр хүний ноён нурууг
Эргүү тэнэгүүд хэмждэггүй юм

Оюутан цагийн андууд минь

Нар буцаж навч шаржигнасан
Намар цагаар найман зовхисоос
Нутгийнхаа овоонд чулуу өргөж 
Нийтийн тээврээр их хотод хөл тавьцгаасансан

Баяндэлгэр

Гүн цэнхэр тэнгэр нь 
Гүний нуур шигээ тунгалагхан 
Амьсгалах зөөлөн агаар нь 
Ардынхаа сэтгэл шиг ариухан 
Нутгийн минь хөх уулс 
Нацагдорж шигээ амгалан   
 

Харуусал №2

Гадаа нэг л жихүүн судас минь лугшиж  зүрх минь модод эдил ганхаад л

Сэтгэл нэг л уйтай

Сарын газар биш л дээ

Саахалтын газар юмсан хурдхан очоод тэврэхсэн хүнийх л юм хойно яахав дээ.
Урсах нулимсаа хайрлаж  урагшаа л харж амьдрая даа
Гүйж очоод үнсмээр ч минийх биш нь гаслантай
Уйлахад нулимсыг минь чамайг л арчина гэж бодсон
Алдахад минь чамайг л түшинэ гэж эндүүрчээ
Сэтгэл минь урагдахад чамайг тайтгаруулна гэж итгэсэн
Ганцхан чамд л итгэсэн
Чи мэдэх үү
Гүйгээд гарахдаа нулимсаа чамд харуулахгүй гэж хичээснийг
Бодол минь хүсээгүй ч сэтгэл минь намайг гэрийн чинь гадаа аваачдаг байсныг
Хичнээн удаа цонхны чинь дор гэрэл чинь асахыг хүлээдэг байсаныг
Хааяа халамцуухан хаалгыг чинь тогших хүрэлгүй
Гараад ирээсээ гэж орцонд чинь догдлон суудаг байсаныг
Чи мэдэхгүй л дээ
Чамайг санаад хичнээн их уйлсаныг
Бор дарсаар сэтгэлийнхээ гунигыг хичнээн тайлсныг
Автобуснаас буухад чинь гэрийг чинь хүртэл дагадаг байсаныг
Хичнээн оройтож ирсэн ч хүлээж зогсдог байсаныг
Чи ойлгоогүй л дээ
Чамайг л гэсэн сэтгэлийг
Чамд л өгсөн хайрын үнэ цэнийг
Чи хүний хайрыг даах эрхгүй нэгэн гэж үү
Эсвэл би хэн нэгнийг хайрлаж болохгүй гэж үү
Тийм л байсан юм бол яах гэж худлаа амласан юм
Яалаа гэж

Ээждээ

Цаг хугацаа харавсан сум шиг одож

Цайлган сэтгэлт ижий минь

өдрөөс өдөрт жижгэрээд байх шиг

Өчүүхэн хүү нь эрийн цээнд хүрээд
тэгж санагдаа юм болов уу?

Нутгийн минь чулуунд амь бий

хөл доор минь хөглөрөх

хөрст дэлхийн амин тасархай

нутгийн минь чулуунд амь бий

Хайр гэж байдаггүй юм

Хайр гэж юу юм бэ?

Юу ч бишээ зүгээр л хацар даган

Бороон дусал шиг сувдрах нулимс

Их гүн Их Нацагдорж

Алсаас цэнхэртэн харагдана, Их гүн нуур

Зөөлөн салхины аясаар

Намуухан давалгаа хаялж

Нуурын хөвөөнөө  хун цэнгийн шувууд эрхлэн наадна

Тэнгэрт тэмүүлсэн арвай

Би   зүүний үзүүрт тогтон алагхан энэ дэлхийд

аав ээждээ жаргал бэлэглэн хүмүүн заяаг олсон

       ширхэг ганцхан арвай

Ганцхан чамд зориулав

Хүүхэд насаараа дэрвэж явлаа

Хүнээс хагацаад шаналж явлаа

Дурлал гэдэг нандин хорыг  ахиж амсахгүй гэж

Дуугүйхэн дотроо хичээж явлаа