Сэтгэлд гал байхад

Санаж бэтгэрсэн сэтгэлээ ариусгаж

Салхи мэт хаа сайгүй хийсэж

Салаа замын эрхээр салан одсон

Сайхан бүсгүй чамайг үгүйлж

Нууцхан хайр

Салхи ч үгүй намуухан үдэш

Санаашран сууж шүлэг тэрлэнэ

Бодолд нь цэцэг болон ургасан

Тэр л бүсгүйг гэсэн сэтгэлээ

Дусал дуслаар шиврэх бороо шиг

Шүлгийн мөрүүдээр услаж сууна

Ганцаардал

Заримдаа би гуниглах юм

Зах хязгааргүй далайн дунд

Завин дээрээ ганцаараа байгаа мэт

Зөөлөн шиврэх бороонд

Гуниг гомдол

Харуусал, гэмшлээ угааж

Зөөлөн алхах жаргал юм

Монгол хүүхэд

Талын нүүдэлчин монголын үрс

Танхил гэнэн монголын ирээдүй

Уурга барьж ургах нарыг угтах

Уудам талын эзэн нүцгэн жаалууд 

Цоожтой хаалга

Сайхан үнэр чинь надаас арилахгүй юм

Сүүдэр мэт л дагах юм

Сүүдрээсээ зугатаж болохгүй адил

Үнэрээс чинь би хагацаж чадахгүй юм

Цоож хаалганы цаана нуугаад зугтах юмсан

Улс монголын минь түүх

Богд Чингис, Боорчи, Мухулай

Боданчир богд, Өэлүн үжин

Өрлөг Сорхугтани бидний бахархал

Өчигдрийг өнөөдөрт учирласан

Өнөөдрийг маргаашт даатгасан

Өвөг дээдсийн цусан мөртэй

Өнөөгийн бидний бийрийн татлагатай

Улаанбаатарын хавар

Сигналын дуу симфони шиг хангинаж

Сааралтсан утаа тамхи шиг сорогдоно

Гялгар уут шувуудтай хамт зэллэж

Исгэлэн, үмхий үнэр салхитай хамт хийсэж

Тоос шороо надтай хамт хөлхөнө

хайрласаар

Чамайг мартах гэж би

Түүнийг хайрласан

Чангахан тэврэлтийг чинь үгүйлээд

Чамаас ондоо нэгнийг

Чамтай зүйрлэж хайрласан

Инээгээд наддаа ирлээ гэж

Шөнөжин зүүдэлж

Саран ганцаардсан шөнөөр

Дэрээ нортол мэгшиж

Дэргэд минь байхгүй чамайг

Дэндүү их хайдагсан

Орхиод одсон тэр мөчөөс чинь хойш

Одоо хүртэл ганцаараа ...

Сайхан бүсгүй жаргадаг уу?

Олон эрсийн харцыг булаасан

Орь залуу насаараа өөрийгөө гоёсон

Эгэлийн эгэл

Сайхнаас сайхан

Үзэсгэлэн гоо жаргадаг уу?

Хайрлаж бас хайрлуулж

Хардаж бас хардуулж

Сайхан бүсгүй жаргадаг уу?

Тоолгүй өнгөрсөн залуус нь

Түүнийг орхихгүй ч

Сэтгэлийг нь татсан залуу нь

Хардаж түүнийг зовоохгүй бол

Сайхан бүсгүй жаргана аа

Эхлэл

Өнөөдөр юу ч эхлээгүй учраас
Маргааш юу ч дуусахгүй
Харин нөгөөдөр гэхэд бүх зүйл дуусчихсан байж мэднэ

Их Нацагдоржийн нутаг ган болдоггүй нутаг

Хүний бүсгүйд

Зүрх гэдэг бодолгүй

Дурлал гэдэг залуургүй

Заяа тавьлан надаар тохуурхаж

Даанч бүтэхгүй дурлалтай учруулжээ